Przejdź do treści
Ultra w duecie

Bison Ultra-Trail 100 km czyli nasz trzeci bieg Korony w duecie

Autor: Damian

Dotyczy biegu: Bison Ultra Trail

3 października 2026 roku stanęliśmy z Grzesiem na starcie Bison Ultra-Trail na dystansie 100 km (który w rzeczywistości liczył około 106 km). Cel był jeden: ukończyć bieg wspólnie, jako duet, mieszcząc się w czasie poniżej 16 godzin. Udało się! Zameldowaliśmy się na mecie z czasem 15:44:19. Tym samym dopisaliśmy trzeci ukończony bieg do naszego wspólnego projektu Korony Polskich Ultramaratonów 4.0 (3/10).

Skąd w ogóle Bison w naszym kalendarzu? Pojawił się w nim stosunkowo niedawno. Gdy organizatorzy kultowej Zamieci 24h ogłosili, że bieg przestaje być organizowany, pod koniec 2024 roku jej miejsce w oficjalnym zestawieniu Korony zajął właśnie jesienny klasyk w Puszczy Knyszyńskiej. Ostatecznie Zamieć wróciła po roku przerwy z nowym organizatorem, ale miejsce w Koronie było już zajęte. Nie pozostało nic innego, jak ruszyć na Podlasie.

Nocny start i blask pochodni

Nocowaliśmy blisko miasteczka biegowego w Supraślu, więc budzik zadzwonił chwilę przed 2:00 w nocy. Zebraliśmy się zaskakująco sprawnie i ruszyliśmy na start około 2:40. Droga zajęła zaledwie 5 minut, a sam start opóźnił się do 3:08, więc na chłodzie spędziliśmy ponad kwadrans. Na szczęście nie było przesadnie mroźno, a organizatorzy zadbali o genialną oprawę – klimatyczna muzyka, blask pochodni rozświetlający ciemność i wyczekiwanie na charakterystyczne uderzenie w gong, który miał nas wypuścić na trasę (i przywitać na mecie).

Pierwsze kilometry były dość ciasne. Na trasę ruszyło 389 osób, więc peleton potrzebował trochę czasu, by się rozciągnąć. Nogi były świeże, trasa zachęcająca, więc biegło się lekko i płynnie.

Pierwsza połowa: tempo, korzenie i świt w puszczy

Mimo że planowaliśmy średnie tempo na cały bieg w okolicach 9:00 min/km, początek poszedł znacznie żwawiej. Aż do pierwszego punktu odżywczego w Królowym Moście (15 km) trzymaliśmy równe tempo w granicach 6:20–6:40 min/km.

Byłoby idealnie, gdyby nie zdradliwy korzeń ukryty w leśnej ścieżce. Chwila nieuwagi, potknięcie i twarde lądowanie ze zdartym lewym kolanem. Na szczęście skończyło się tylko na strachu i obtarciach – wstałem natychmiast, otrzepałem się i pobiegłem dalej.

Pierwsze trzy godziny w ciemnościach nieco się dłużyły. Dopiero wschód słońca przyniósł upragnioną zmianę nastroju i odsłonił urok Puszczy Knyszyńskiej. Wtedy też zrozumieliśmy, skąd poranny chłód – na łąkach i trawach leżał gęsty szron. Choć prognozy zapowiadały minimum 5–6°C w Supraślu, przygruntowe przymrozki w terenie zrobiły swoje. Decyzja o założeniu czterech warstw odzieży na start okazała się strzałem w dziesiątkę. Gdy słońce było już wyżej, z ogromną ulgą zrzuciłem z siebie dwie wierzchnie warstwy.

Klimat puszczy momentami mocno przypominał mi Łemkowynę – brakowało tylko wszechobecnego błota, pasących się krów i przewyższeń Beskidu Niskiego.

Na pierwszych dwóch punktach odżywczych (15 i 27 km) brakowało gorących napojów; wolontariusze nie nadążali z grzaniem wody, więc płyny były co najwyżej letnie. Prawdziwe wybawienie przyszło w Studziance (41 km), gdzie wjechała ciepła zupa pomidorowa – i od tej pory czekała na nas na każdym kolejnym punkcie, a później doszły jeszcze pierogi i krokiety. Normalne jedzenie wygrało z żelami – przez cały bieg zjadłem zaledwie jeden żel i dwie kostki dekstrozy.

Druga połowa: uciekający czas i drgawki na 95. kilometrze

Około 60. kilometra sielanka się skończyła. Zaczęło się narastające zmęczenie, pojawiły się odciski na stopach, a w głowie ruszyła nieustanna matematyka – pilnowanie limitów i uciekającego czasu.

Ostatnie 25 kilometrów biegłem wyłącznie głową. Paradoksalnie pomogła mi jedna świadomość: stopy, łydki i mięśnie czworogłowe bolały dokładnie tak samo, kiedy biegłem, jak i wtedy, kiedy szedłem. Skoro ból był stały, logicznym wyborem było biec za każdym razem, gdy trasa była płaska lub lekko opadała.

Największy kryzys dopadł mnie na 95. kilometrze, na punkcie Galeria Rzeźb. Wpadłem na punkt, szybko wypiłem dwa kubeczki zimnej coli i chciałem jeszcze zjeść zupę, ale wtedy zaczęło mną potężnie telepać z wychłodzenia. Jeden z wolontariuszy pomógł mi się ubrać i ruszyliśmy dalej. Na drogę nalałem jeszcze coli do softflaska – i to był błąd. Kilkaset metrów za punktem napiłem się znowu i dreszcze wróciły – tak silne, że uniemożliwiały normalny marsz. Rzuciłem do Grzesia krótko:

„Grzesiu, musimy biec, bo mną telepie! Jak idziemy, zamarzam.”

I tak oto, mając w nogach niemal 100 kilometrów, większość końcówki pokonaliśmy biegiem w tempie około 7:00 min/km! W słabszych momentach przechodziliśmy w marsz po około 9:40 min/km, ale potem znów zaczynaliśmy biec.

Finisz i „nie z nimi się dziś ścigamy”

Około 103. kilometra wiedzieliśmy już, że 16 godzin jest nasze. Do limitu o 19:00 zostało nam około pół godziny, a na trasie słyszeliśmy, że z powodu opóźnionego startu przesunięto go do 19:10. W zależności od tego, czy patrzyliśmy na stoper, czy na zegarek, wychodziło nam co innego, ale w każdym wariancie zapas był bezpieczny, więc do mety pozostało się po prostu dotoczyć. Na przedostatniej prostej, akurat w marszowym momencie, wyprzedziło nas dwóch biegaczy. Grześ rzucił z uśmiechem:

Patrz, wyprzedzają nas ci, których tak ładnie urwaliśmy na zbiegu!

Spojrzałem na niego i odpowiedziałem ze spokojem:

Nie z nimi się dzisiaj ścigamy.

I to była esencja tego startu. Nie miało dla nas żadnego znaczenia, czy na metę wbiegniemy na 321. czy 323. miejscu. Ścigaliśmy się wyłącznie z własnym planem, z dystansem i z chłodem.

Podsumowanie i podziękowania

Gdy na ostatnich kilometrach dotarło do nas, że cel jest w kieszeni, całe napięcie opadło. Meta w Supraślu powitała nas upragnionym dźwiękiem gongu i czasem 15:44:19.

Pisząc te słowa dzień po biegu, wciąż nie mogę pojąć, jak to możliwe, że po 100 km można finiszować w tempie 7:00 min/km, a kilkanaście minut po przekroczeniu mety człowiek nie jest w stanie zrobić samodzielnie kroku z powodu obolałych stóp i zesztywniałych mięśni.

Ogromne podziękowania należą się:

  • Wolontariuszom – za cierpliwość, uśmiech i serce. Szczególne ukłony dla ekipy z punktu Galeria Rzeźb (95 km), która pomogła mi ogarnąć ubranie, gdy zęby dzwoniły mi z zimna.
  • Organizatorom – za profesjonalną trasę i za to, że punkty odżywcze były dokładnie tam, gdzie zapowiadano na mapie (15, 27, 41, 59, 80 i 95 km). W biegach ultra to wcale nie jest regułą!
  • Ekipie z Lublina – za cierpliwe czekanie na mecie i bezcenną pomoc w doprowadzeniu się do ładu po biegu.
  • Naszym Rodzinom – za nieustającą wyrozumiałość do naszych szalonych pomysłów i weekendów spędzanych na leśnych szlakach.
  • I oczywiście Grzesiowi – bo ten projekt ma sens tylko dlatego, że tworzymy zgrany duet. Gdy biegniemy razem, kilometry mijają lżej.

Kolejny przystanek w drodze po Koronę? Czas pokaże – teraz pora na regenerację!

  • Na starcie do Bison Ultra-Trail 100km
  • Z medalami
  • Przed wyjściem
  • Po odebraniu pakietów
  • O wschodzie słońca
  • We mgle
  • Na trasie
  • Obok Cerkwi
  • Wysepka
  • Mapa

Wróć do bloga